Bill Laurance birkaç gün ve gece boyunca kendini dünyadan sakladı. Yalnızca piyanosuyla baş başa kalabileceği, müziğin içinde kaybolabileceği, kendini akışa bırakabileceği bir yere kapandı; kimi zaman mevcut besteler tarafından yönlendirildi, kimi zaman ise tamamen serbestti. Güney Londra'daki Dulwich semtinde bulunan St Faith's Kilisesi'nin kalın tuğla duvarları, onu dış dünyadan ayıran bir tampon görevi görürken, müzik için de ruhani bir arka plan yarattı. Laurance, bu yılın nisan ayı başlarında gerçekleşen kayıt sürecini hatırlarken şöyle diyor:
'Çok dindar biri sayılmam. Ama günlük hayat duraklamışken orada çalmak özel bir histi. Böyle bir mekândayken yalnızca kendinle iletişim kuruyorsun; bu çok farklı. O anlarda ortaya çıkan müzikal özgürlüğü yakalamak istedim.'
Akustik ve elektronik seslerle sık sık deneyler yapan Bill Laurance, son solo kaydında akustik bir konser piyanosunun tüm ses ve ifade olanaklarını keşfetmeye; beste ile özgürlük arasındaki alanda yaşamaya odaklanıyor:
'Solo çaldığınızda bunu keşfetmek için benzersiz bir fırsatınız oluyor. Bir kilisede kayıt yapmak mükemmel bir ortamdı ve müziğe tamamen teslim olmamı sağladı. Olağanüstü gitarist
Isaiah Sharkey bana bir keresinde müziğin ona ne çalacağını söylediğini anlatmıştı. Bu fikir bende derin bir iz bıraktı. Genelde her şeyi kontrol etmeye, mükemmel olana kadar çalışmaya alıştırılıyoruz. Ama artık sadece akmasına izin vermek istiyorum; tersini yapmak, liderliği müziğe bırakmak.'
Ancak buradan Bill Laurance'ın tüm kuralları bir kenara attığı sonucu çıkarılmamalı. Lumen albümündeki pek çok parça güçlü bir doğaçlama unsuru taşısa da, bazıları bestelenmiş ve net yapılar içeriyor. 44 yaşındaki piyanist, besteci ve grup lideri için mesele bir sonuca ulaşmak ya da tamamlanmışlık hissi değil; karşıtlıkların yarattığı güç.
Michael League ile kurduğu duo, kendi triosu,
Snarky Puppy ile çalışmaları ya da The Untold Orchestra ile gerçekleştirdiği Bloom gibi orkestral projelerde müzikal ortaklarıyla yoğun bir etkileşim içinde. Bunlar, daha büyük bir bütünün parçası olunduğu ve akışın, birlikte çalmanın gücüyle ileri taşındığı durumlar.
Solo piyano ise bambaşka bir deneyim. Kendinle yüzleşiyorsun; kuralları koyan da sensin, onları bozabilecek olan da:
'Ana tamamen daldım. Benim için bu bir tür solo hac yolculuğu gibiydi. Bir şeyler oldu; toplamda yaklaşık üç saatlik müzik kaydettim ve sonra neleri dışarıda bırakacağıma karar vermem gerekti. Özünde bu benim için ruhani bir deneyimdi; bir varış süreci, bir güven meselesi. Indiana Jones'un Son Macera filminde bilinmeze doğru attığı adım gibi… Kim olduğumu bu müzikte ortaya koyduğumdan daha fazla açamazdım. Eskiden solo çalarken bile etrafım synthesizer'lar, drum machine'ler ve türlü ekipmanla çevriliydi. Ama artık bir sanatçı olarak bunları geride bırakmaya hazırım. Buradaki fikir daha organik, daha saf, daha doğrudan olmak.'
Laurance, geleneksel konser piyanosunun yanı sıra, sesleri keçe susturucularla yumuşatılmış bir piyano da kullandı. Bu enstrüman, büyük piyanonun güçlü rezonansının tam karşı ucunda yer alıyor. Keçe susturucular sayesinde atak yumuşuyor ve daha samimi, davetkâr bir ton ortaya çıkıyor. 'Keçeli piyano', ton açısından melodik bir vurmalı çalgı gibi işlev görüyor ve kilisenin sunduğu geniş, kamusal mekân hissiyle bilinçli bir karşıtlık oluşturuyor. Laurance bu sesi, Lumen'deki on parçaya renk katmak için ölçülü biçimde kullandı; örneğin Mantra'nın melodik açıdan cesur ve dramatik girişinde, küçük bir motiften neredeyse fark edilmeden tam ve zengin piyano sesine doğru evrilen bir geçişte olduğu gibi. Albüme adını veren parça ise izlenimci bir karakter taşıyor, sanki yeni keşfedilmiş bir prelüd gibi. Dove ise neşeli etkileşimlerle dolu, aynı zamanda bluesvari bir rahatlık taşıyan modern bir stride piyano yorumu haline geliyor.
Lumen albümü, hayal gücünün geniş bir dünyasına açılan kapılar aralıyor. Bu müzik, Bill Laurance'ın köklerini ve kendi iç dünyasını keşfetme fırsatının; melodiye yaslanan ama özgürlüğün cazibesini soluyan bir üretime dönüştüğü, büyüleyici bir başlangıç hissi yaratıyor. Ve dinleyiciyi, Bill Laurance'ın solo piyano yolculuğunun bir sonraki duraklarında ona eşlik etmeye davet ediyor.
