Gitar virtüözü, enstrüman yaratıcısı, yapımcı ve programcı Cenk Erdoğan'ın müziği, Anadolu melodik mirasını çağdaş anlatımlarla buluşturan, mikrotonal duyarlığı klasik caz/akustik gitar pratikleriyle çakıştıran bir ses evreni. Perdesiz gitarıyla geleneksel tını ile modern doğaçlamayı birbirine geçirirken, melodiyi bir düşünce ve hafıza haritası gibi işler. Erdoğan'ın geçmiş albümleri ve konser kayıtlarındaki bu tavrı, onun müzikal yaklaşımının kültürel coğrafyayı melodik bir düşünce yansıması haline getirdiğini gösteriyor.
Antonio Forcione ile birlikte hayata geçirilen Storytellers projesi, Erdoğan'ın müziğini farklı bir coğrafi ve kavramsal bağlama taşıyan önemli bir eşikle karşı karşıya bırakıyor. Forcione, akustik gitarı bir anlatı aracı gibi kullanma becerisiyle tanınır; onun gündelik ve ritmik duyarlılığı, perkusif ifadeleri ve melodik kurgularının gösterişsiz akışı, dinleyiciyi yalnızca dinlemeye değil, o müzikle diyalog kurmaya davet eder. İtalyan gitaristle ilgili 'akustik gitarın Hendrix'i' yorumunu okumuştum; bu etiket, belki de onun enstrümanı bir ritim/timbral? cihaz olarak da kavrayabilme yeteneğini vurgular; melodiyi ve ritmi eşzamanlı olarak işleyen bu dil, Forcione'un müziğinin temel unsurlarındandır.
İkili, yaklaşık yirmi yıl önce ilk kez İstanbul'da tanışmış; biri öğretmen, diğeri öğrenciyken paylaştıkları müziksel çekim, zaman içinde dostluğa ve ortak bir anlatı arzusuna evrilmiş. 2019'da yolları yeniden kesiştiğinde, bu sesler hemen doğal bir diyalog olarak kayda yansımış: bir işbirliğinden öte, iki anlatıcının karşılıklı konuşması gibi. Storytellers böyle bir sohbetin sonucudur — iki gitarın, iki coğrafyanın, iki anlatı ustasının akustik bir mecrada buluşması.
Storytellers albümü, 2025 Ağustos'unda Sofya'daki Pekarnata Stüdyosu'nda kaydedildi ve Jazz Plus etiketiyle yayımlandı. Albümün repertuvarı, ortak müzik dili arayışının hem bireysel hem diyalojik yansımalarını barındırıyor. Erdoğan'ın gecikmeli ama belirgin ifade biçimi, Forcione'un ritmik-melodik zekâsı ile birleştiğinde ortaya çıkan müzik evreni, tek bir coğrafyaya indirgenemeyecek kadar geniş bir referans alanı kuruyor.
Albümdeki parçalar, bir japon transkripsiyonundan ya da klasik repertuarın cilalı melodilerinden çok, kişisel anılar, coğrafi imgelemler ve müzikal metaforlarla kurulmuş küçük sözlü / anlatısal dünyalar gibi. Örneğin 'Folk Song for Two', Forcione'un
Egberto Gismonti'den ilham alan yalın fakat derin melodik yaklaşımını açık ederken; 'Da Capo', Erdoğan'ın flamenco geleneğine saygı duruşu niteliğinde, vurmalı gitar cümlelerini hissettirir. Parçaların çoğunda iki gitarın karşılıklı dinlemesi, birbirini tamamlayışı ve ara buluş noktaları hissedilir: sanki her eser bir anı, her tını bir anlatı şeklini alır.
Albümün omurgasını oluşturan eserlerden birkaçını okumak, ortak müzik dilinin içeriğini daha somutlaştırır: Forcione'un çocukluğuna dair anıların gölgesinde yazdığı 'Children of the World' — seslerin hem neşe hem hüzün taşıdığı bir doku oluşturmasıyla — dinleyiciye yalnızca melodi değil, zaman-hafıza hissi verir. Erdoğan'ın '4 Hands on the Table' başlıklı parçası, iki müzisyenin eşzamanlı yaratma pratiği üzerine sessiz ama güçlü bir yorum sunar: 'İki aşçı aynı anda mutfakta' metaforu, burada müziksel diyalogun doğasını kurguya dönüştürür. Devamında 'Leaving Home' gibi parçalar, turne yaşamının hem özgürlüğünü hem de yalnızlığını tarif ederken, albümün anlatı ağına dönük kişisel notlar bırakır.
Bu anlatı konumlandırmasının ardında, Erdoğan'ın perdesiz gitarıyla Anadolu'nun mikrotonal dünyasını Forcione'un akustik caz estetiğiyle buluşturmaya çalışması yatıyor. İki enstrüman arasında, birden fazla anlatı hattı oluşturmak, parçalar arasında bir süreklilik sağlamak, müzikal söylemi mekânsal ve zamansal olarak zenginleştirmek — albümün en dikkat çekici tutumlarından biri.
Storytellers bir anlatı albümü olmanın ötesinde, dinleyiciyi bir yolculuğa çağıran bir düşünce haritası gibidir. Bu harita, gitar tellerinin ötesinde bir şeyler söyler: bazen bir coğrafyanın rüzgârını, bazen çocuk seslerini, bazen de en sıradan melodik hareketi bile bir içsel planın parçası hâline getirir. Erdoğan ve Forcione'un hikâyesi, sesin ötesine uzanır; ritim, melodi ve hafıza üçgeninde kurulmuş bir ortak bilinç alanı yaratır.
Storytellers ile ilgili son söz olarak şunu söyleyebilirim: Bu albüm sadece gitarların bir araya gelişini dinlemek değil, bir anlatı biçimi olarak müziğin nasıl hikâye kurgusuna dönüşebileceğini de gösteriyor. Klasik caz repertuarı ile popüler müzik formları arasındaki geleneksel sınırların dışına çıkmak, dinleyiciyi kendi müziksel geçmişiyle yeniden yüzleşmeye davet ediyor.
Storytellers albümü Şubat ayı içerisinde LP ve CD formatında ülkemizde de satışa çıkacak. Plakseverleri sevindirecek bir haber daha: JazzPlus 2018 yılında yayınlanan Fermata albümünü de plak olarak bastı ve albüm Storytellers ile eşzamanlı olarak satışa çıkacak.
